Firma Sandisk odświeżyła swoją linię topowych kart SDXC pracujących na najszybszej obecnie istniejącej szynie danych UHS-II. Postanowiliśmy wykorzystać tę okazję, by przybliżyć czytelnikom oznaczenia stosowane na współczesnych kartach SDXC.

Zazwyczaj nie piszemy tutaj o kartach, bo trudno uznać za materiał na “niusa” fakt, że któraś firma wypuściła kolejną generację nośników. Poza wartościami prędkości odczytu i zapisu niewiele by się w takiej aktualności znalazło. Postanowiłem jednak wykorzystać okazję premiery nowych Sandisków i przybliżyć nieco stosowane w ich opisie oznaczenia takie jak choćby “UHS-II”. Tych niestety przybywa i czasem łatwo się w nich pogubić.

Tekst nie jest sponsorowany przez firmę Sandisk, po prostu mieli najlepsze zdjęcia produktowe do ilustracji omawianych zagadnień.

SD / SDHC / SDXC

Pierwsze oznaczenie, z jakim spotkamy się w przypadku kart SD odnosi się do dwóch rzeczy – pojemności karty oraz stosowanego na niej systemu plików.

Historycznie pierwsze były karty SD o śmiesznie dziś brzmiących pojemnościach od 8MB do 2GB. Wykorzystywały one system plików FAT16, w którym 2GB było największą obsługiwaną objętością całego dysku.

Ich następcami były karty SDHC, których wielu z nas do dziś używa w starszym sprzęcie. W ich przypadku zakres objętości to 4-32GB, a system plików to FAT32. System ten obsługuje pliki o maksymalnym rozmiarze 4GB (co swego czasu było przyczyną ograniczenia czasu nagrań do 12 minut w pierwszych filmujących lustrzankach Canona) i dyski o pojemności do 32GB.

Współcześnie najczęściej używamy kart SDXC. Ich specyfikacja przewiduje rozmiary od 64GB do 2TB i system plików exFAT. Warto w tym miejscu wspomnieć, że nie kto inny jak Sandisk pokazał ostatnio kartę SDXC o pojemności 1TB, a zatem jesteśmy coraz bliżej osiągnięcia kolejnej bariery.

Class 10 / U3 / V30

Druga seria oznaczeń dotyczy prędkości, z jakimi karta pozwala zapisywać dane. Podobnie jak poprzednio, wraz z rozwojem technologii pojawiały się kolejne systemy.

Historycznie pierwszym oznaczeniem było “Class”. Wartości, jakie przyjmowało to 2, 4, 6 lub 10. Oznaczały one prędkość zapisu w megabajtach na sekundę (MB/sek). Swego czasu dostanie dobrej karty “Class 10” do Canona 600d spędzało sen z powiek niejednemu naszemu użytkownikowi. Potem na szczęście karty przyspieszyły, a oznaczenie “Class” przestało wystarczać, tak samo jak niewystarczająca była maksymalna prędkość nim opisana (10MB/sek).

Kolejnym oznaczeniem prędkości jest “U”, występujące w wersjach U1 oraz U3. Oznaczają one odpowiednio 10 oraz 30MB/sek ciągłego zapisu. Jeśli używacie Sony A7s albo Panasonika GH4 to prawdopodobnie stosujecie w nich karty U3, które spokojnie wystarczają do wszystkich oferowanych przez te aparaty trybów zapisu.

Najnowszym, dopiero wdrażanym standardem jest “V”. Jest to zresztą standard przygotowany z myślą o nas, filmujących, bo oznaczenie pochodzi od słowa “video”. Dostępne wartości to V6, V10, V30, V60 i V90 i tak – zgadliście – każda z nich oznacza ciągły zapis z odpowiednią liczbą megabajtów na sekundę.

UHS-I, UHS-II

Ostatnie, najbardziej tajemnicze oznaczenia to właśnie UHS-I i UHS-II. Nie odnoszą się one bezpośrednio do prędkości, są natomiast oznaczeniem superszybkiej szyny danych – UHS to skrót od “Ultra High Speed”. Nawet najszybsza karta na niewiele się zda jeśli reszta systemu nie będzie w stanie dotrzymać jej kroku. I stąd właśnie szyny UHS. Jeśli dany standard obsługuje zarówno karta, jak i urządzenie zapisujące / odczytujące, to możemy mieć nadzieję na szybszą pracę takiego tandemu.

UHS-I to pierwszy standard, w którym częstotliwość taktowania zwiększono ze standardowych 25MHz do 100MHz. W teorii pozwala to na transmisję danych z prędkościami do 50MB/sek. W późniejszej wersji (UHS104) taktowanie zwiększono do 208MHz teoretycznie oferując prędkości transferu aż do 104MB/sek.

UHS-II to dalsze przyspieszenie, ale osiągnięte poprzez umieszczenie na karcie dodatkowych pinów sygnałowych. Karty UHS-II nie dadzą zatem żadnej przewagi szybkościowej, jeśli reszta naszego sprzętu nie będzie w stanie z nimi współpracować. Zachowują natomiast kompatybilność wsteczną z UHS-I. Dostępne prędkości to teoretycznie do 156MB/sek przy transmisji dwukierunkowej i do 312MB/sek przy jednokierunkowej.